در این صفحه میخوانید:

• سبک شاعر

• استقبال وحشتي از عرفي و غيرتي

   

سبك شاعر

وحشتي در شعر از شيوه ي شعراي عصر صفوي (قرن دهم) پيروي مي كرد.

آقاي احمد گلچين معاني در كتاب «مكتب وقوع در شعر فارسي» اين دو بيت را از وحشتي نقل كرده است:

نشيند چون به بزمش غير، خواهم زود برخيزد

نخواهم غير من از بزم او خشنود برخيزد

*

 هـميشه خــوي تو با كـاينات در جنگ است

كسـي نيافته تقريب صلح و جنگ تو را

*

استقبال وحشتي از عرفي و غيرتي

عرفي شيرازي (متولّد 963 – متوفّي 999 هـ ق)

چرا خجل نكند چشم اشكبار مرا

كه آرزوي دل آورده در كنار مرا

وحشتي:

چنان فـكند غــمت در زمــانه خوار مرا

كـه نيست در دو جهان يك جو اعتبار مرا

*

عرفي:

از تو كس زمرمه ي مهر و وفا نشنيدست

بلكه گوش تو هم اين زمزمه ها نشنيدست

*

وحشتي:

در ره عشق كسي منزل و جا نشنيدست

هيچ سرگشته در او بانگ درا  نشنيدست

***

عرفي:

تا چند به زنجير خرد بند توان بود

بي مستي و آشوب جنون چند توان بود

وحشتي:

تا چــند به امـيد وفا بند توان بود

نومــيد زامــيد تو تــا چــند توان بود

عرفي:

جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز

شد خاك ديده و مژه ام خونفشان هنوز

وحشتي:

 افتاده ام به راه غـــمت نــاتوان هنوز

دارم پــي نــثار تـو صـد نقد جان هنوز

***

عرفي:

 تا كي از گريه توان منع دو چشم تر خويش

بعد از اين ما و خجالت ز نصيحت گر خويش

وحشتي:

چـون نـسوزيم ز سوداي تو در بستر خويش

باد را شــعله دهــيم از تف خاكستر خويش

***

عرفي:

چون زخـم تـازه دوخته از خون لــبالبم

اي واي اگـر به شكوه شود آشنا لبم

وحشتي:

از بس كه خواست وصل لبت از خدا لبم

نزديك شد كه سوده شود از دعا لبم

***

غيرتي شيرازي:

جرعه اي از وصال ده، جرعه كش قديم را

مژده ي رحمتي رسان، رند سيه گليم را

وحشتي:

ز آتـش رشـك سوختم در چمنت نسيم را

چــند به غيرت افكند طبع مي سليم را

***

غيرتي:

كشــيده يـار بـه قتلم خدنگ مژگان را 

ز خشم و ناز به زهر آب داده پيكان را

وحشتي:

چنان ز انس و ملك برده زلفت ايمان را 

كه در دو كـون نيابند يك مسلمان را

***

غيرتي:

بيچاره عـاشقي كه دلش مبتلاي توست

خــو كرده با جفا به اميد وفاي توست

وحشتي:

تنها نه جان من همگي در بلاي توست 

در صيد آرزو دو جهان مبتلاي توست