|
كمال الدّين علي متخلّص به
محتشم فرزند خواجه مير احمد، از شعراي معروف عصر صفوي است كه
به سال 935 هـ . ق[1]
چشم به جهان گشود. وي فنون شاعري را از صدقي استر آبادي (ساكن
كاشان) فرا گرفت و خود شاگرداني مانند: تقي الدّين محمّد حسيني
(صاحب خلاصة الاشعار)، صرفي ساوجي،
وحشتي جوشقاني، حسرتي كاشاني و ديگران پرورش داد.
محتشم در آغاز، شاعري
قصيده پرداز بود كه به توصية شاه تهماسب صفوي به گفتن اشعار
مذهبي روي آورد و با سرودن دوازده بند در مرثية شهداي كربلا،
مقامي والا در مرثيه سرايي كسب كرد.
محتشم در ساختن مادّه
تاريخ نيز مهارت داشت، از جمله شش رباعي[2]
در تاريخ جلوس شاه اسماعيل دوم سروده كه از آن 1128 تاريخ
استخراج ميشود.[3]
آثار محتشم پس از وفاتش به
وسيلة تقيالدّين محمّد حسيني تنظيم شد.
اين مجموعه شامل:
محتشم در ربيع الاوّل 996
هـ . ق[4]
در كاشان درگذشت. آرامگاه وي در اين شهر ـ واقع در محلّة
محتشم- زيارتگاه عموم است.
تحفه سامي:[5]
«خواجه محتشم كاشاني، به
بزّازي مشغولي دارد و در شعر بد نيست.چون جوان است اميد كه
ترقّي كند تا غايت جز ابياتي كه در صغر سن گفته شعري از او
استماع نيفتاده ...»
هفت اقليم:[6]
«مولانا محتشم، از شعراي
معروف اين عصر و زمان است. بر منبر شعر خطيبي جاري لسان و بر
گلبن شاعري عندليبي خوش الحان. اگر چه پارهاي از غزلش به
واسطة بعضي چيزها مفقود از عذوبت گشته امّا قصايدش جمله در
غايت جودت و همواري است ...»
مجمع الخواص:[7]
«مولانا محتشم، از كاشان
است و خيلي شهرت دارد. شخصي صاحب سامان و اكابر نشان بود و
گويا به علّت عدم مسافرت بود كه در آداب معاشرت قدري بي تجربگي
داشت ...»
نگاه كنيد به:
-
ديوان مولانا محتشم
كاشاني، به كوشش مهر علي گرگاني
-
هفت ديوان محتشم
كاشاني (2 جلد) به تصحيح عبد الحسين نوايي و مهدي صدري
-
كليّات محتشم كاشاني و
رسائل، به تصحيح مصطفي فيضي
-
ديوان مولانا محتشم
كاشاني، بنگاه مطبوعاتي برادران محتشم
-
ديوان محتشم كاشاني،
به تصحيح اكبر بهداروند
-
تاريخ ادبيات در
ايران، ج 5 بخش 2، ص 792 تا 799
-
مكتب وقوع در شعر
فارسي، ص 476 تا 487
-
سخني چند راجع به اثر
گرانماية محتشم كاشاني، عبد الحسين نجم آبادي، تهران 1330
هـ .ش
-
ريحانة الادب، ج 5 ص
225 تا 231
-
مجمع الفصحاء، ج 2 بخش
اوّل ص 113 تا 119
-
خلاصة التّواريخ، ج 2
ص 879 تا 880
-
آتشكدة آذر، ص 253 تا
259، (ص 52 تا 75)
-
تذكرة الشّعراء مطربي
سمرقندي، ص 496 تا 497
-
دويست سخنور، ص 571 تا
578
-
منتخب اللطايف، ص 246،
248 و 363 تا 365
-
درّ درياي دري، ص 203
تا 204
-
فرهنگ فارسي معين، ج 6
ص 1909
-
نبيذ كهن در ساغر سخن،
ص 54 تا 61
-
نتايج الافكار، ص 621
تا 629 و630
-
خلد برين، روضة هشتم
حديقة دوم، ص 475 تا 476
-
تاريخ ادبيات فارسي،
هرمان اته، ص 192 تا 193
-
تاريخ نظم و نثر، ج
اوّل ص 443 تا 444
-
تذكرة نصر آبادي، ص
472 تا 474، (ص 724 تا 726)
-
تاريخ ادبيّات ايران
از صفويّه تا عصر حاضر، ادوارد براون، ص 179 تا 182 و 222
تا 223
-
تاريخ اجتماعي كاشان،
ص 172 تا 173
-
گنج سخن، ج 3 ص 40 تا
42
-
لغت نامة دهخدا، ج 12
ص 17979
-
شورش در خلق عالم
(سيري در تركيب بند محتشم كاشاني و استقبالهاي آن در رثاي
سيّد الشّهداء عليه السّلام)، حسين درگاهي، محمّد جواد
انواري و عبد الحسين طالعي
1. با توجّه به
سال تأليف رسالة
نقل عشّاق به سال 966 در سنّ سي و يك سالگي شاعر و
همچنين تقي در خلاصة الاشعار ميگويد: «در شهور سنة خمس
و تسعين و تسعمايه (995) كه سنّ شريف مولاناي مشارٌ
اليه از ستّين (60) تجاوز نموده بود.»
2. ميرزا احمد
وقار شيرازي شرحي بر آن نوشته است. (ملحقات تذكرة
مرآت الفصاحه، ص 700- ديوان محتشم ج اوّل ص 222 تا
223)
3. ديوان محتشم، ج
2 ص 1554 تا 1556- موادّ التواريخ، حاج حسين نخجواني،
ص 38 تا 40
4.
سال 1000 هـ . ق صحيح نيست.
6.
ج 2 ص 460 تا 463، (ج 2 ص 1022 تا 1024)
|