در آتشكده آذر[1] مسطور است:

«خواجه جلال وركاني – وركان قريه‌اي است از قراي جوشقان من اعمال اصفهان، خلف خواجه شهاب‌الدّين است. در فنّ نظم از ظهيرالدّين فاريابي تربيت يافته و مدّاح سلاطين اتابكيّه است و از شعراي مقرّر قزل ارسلان و در شعر شناسي و خوش صحبتي مسلّم اهل زمان و در صنعت انشاء و تحرير مناشير عبارات خوب آوردي. مدّتي در تبريز ساكن و از آنجا به خراسان رفته در خدمت شيخ نجم الدّين كبري سالك طريقة فقر و عرفان گشته از مريدان او شد و بعد از مراجعت در عراق[2] در سنة 604 به وطن معهود شتافته.

تذكرة روز روشن:[3]

«جلال – خواجه جلال‌الدّين، ابن خواجه شهاب الدّين متوطّن وركان از اعمال جوشقان بود و به خدمت ظهير قاريابي زانوي تلمذته (؟) نموده و نزد بعضي نامش جمال الدّين است. او راست: مگر كه شوكت سلطان گل ...»

تاريخ نظم و نثر: [4]

«جلال الدّين وركاني از شاعران دربار سلجوقيان روم بوده و اشعاري از او در مدح پادشاهان اين سلسله در دست است. وي از واعظان معروف زمان خود بوده و در فقه و تفسير و حديث دست داشته است.»

با توجّه به الذّريعه (ج  ص 199) ميرزا محمّدعلي سنگلاخ خبوشاني خراساني، ديوان خواجه جلال را ديده است و همچنين در تذكرة خلاصة الاشعار- نسخة خطّي كتابخانة فخر الدّين نصيري اميني- از صفحة 174 تا 197 شرح حال و اشعار جلال الدّين وركاني نقل شده است.[5]

يادآوري:

 بيشتر تذكره نويسان وركان را به اشتباه دركان نوشته اند.