گلچين معاني[1] شرح حال شاعر را به نقل از عرفات چنين آورده است:

«تقي اوحدي گويد: سيّدزادة آدمي طبيعت خوش فطرت، مير فايض نطنزي[2] مدّتي است كه در گجرات رحل اقامت افكنده و نسخ تعليق را به غايت خوش مي‌نويسد و با مولانا نظيري وصلتي قريب كرده بود، لهذا مولوي مربّي او بودند و در همه حالي ترقّي وافي كرده و مولانا نظيري مذكور در وقت رحلت از سه صبيّة صغيره يكي را به وي داد[3] و وي از جملة اوصياي ثلاثة او شد؛ الحال وارث حقيقي و جانشين مولوي اوست و چراغ آن خانواده به وي روشن، طبعي راست و درست و بامزه دارد و روش اختلاط هموار و خوب، در دارالانشاي گجرات خود با او هميشه مخصوص بوديم. او راست: (سي و سه بيت)

مصراع: (از دنيا رفت حسّان العجم آه) (=1021 هـ) مادّه تاريخي است كه وي براي مولانا نظيري گفته است.[4]

مير فايض نامش حسين بوده و مؤلّف لطايف الخيال به سال هزار و شصت و دو (1062 هـ ) پسران وي را در احمد آباد گجرات ملاقات كرده است.)[5]

روز روشن:[6]

«فايض نطنزي در هندوستان رسيد و از حضور جهانگير پادشاه به خفيه نويسي گجرات مأمور گرديد. بسان گرد فتادم بر ...»

يادآوري: سال فوت فايض كه در تاريخ ادبيات دكتر صفا [7] - ضمن شرح حال نظيري نيشابوري- چنين آمده: (... مير فايض نطنزي [8] ... دو سال پس از نظيري به سال 1023 درگذشت)، صحيح نيست و سال 1023 روايت نادرستي از وفات نظيري نيشابوري است و احمد گلچين معاني در پاورقي تذكرة ميخانه (ص 794 ) بعد از ترجمة حال مير فايض كه در شرح حال نظيري نوشته به آن اشاره كرده است.