(داوري، اسمش سلطان ابراهيم اصلش از قرية آران من قراي دارالمؤمنين كاشان گويند بسيار كريه منظر بوده اين اشعار از مشارّاليه است: بُوَد روزي...

گويند در خراسان كسي را مدح كرده گويا كه ممدوح گفته كه اين قصيده بي‌معني است مولانا  اين قطعه را گفته و به وي فرستاد، اين است: در خراسان مدحتي ...)

منتخب اللطايف:[1]

(قاضي داوري، يكي از سخنوران كامل بوده است. بُوَد روزي ... رسته باشم ×...,...× كه تو بيرون و من در بسته باشم)

روز روشن:[2]

(داوري، محمّد ابراهيم كاشي، مولدش قريه آران حوالي كاشان است و عهدة قضاي كاشان[3] به وي مسلّم بود. او راست: بُوَد ... رسته باشم...»

احمد گلچين معاني در «مكتب وقوع»[4] دربارة درگيري امير رفيع الدّين حيدر معمّايي «رفيعي» با قاضي داوري چنين آورده است:

«تاريخ اين واقعه را مؤّلف عرفات بعد از سال هزار و بيست و كيفيّت آن را چنين نوشته است: قاضي ابراهيم داوري تخلّص آراني از مردم همين عصر است به غايت فاضل، قابل، متين، جامع، واقف، طبيعتي درست و عالي دارد و ميان او و مير حيدر معمّايي مناقشه شده و آن چنان بوده كه بعد از هزار و بيست او اهل كاشان را هجو مستوفايي گفته و مير حيدر و غيره همه را داخل ساخته بود. و در آن اثنا ارادة هند نموده و در مشهد مقدّس رضويّه بوده كه مير حيدر و حضرات كاشان داوري را به خدمت پادشاه جهان پناه عبّاس شاه مي برند و حسب الحكم داوري مذكور را از مشهد باز مي‌گردانند، چون مير حيدر بعضي اداهاي بارد مي نموده لازم مي‌شود كه آن پادشاه داوري را بر رخ ايشان كشد. القصّه رو به روي وي هجو را بالتّمام شنيده، و وي الحال (1022- 1024 هـ) به حالت خود مستقلاً در كاشان باشد و اين باعث رشد و ترقّي و شهرت واعتبار او شد و اين هجو را خوب گفته، اين است كه بعضي مذكور مي‌شود:

دلا مباش چو نحس سپهر، صدر گزين          ز جاي خويش فروتر نشين چو نقش نگين

مـشو بـه نسبت آبا بلند پايـه چـو دود          چه شد كه دود بلندست و پست ماء معين ...»[5]

يادآوري:

 در كتاب دانشمندان خوانسار (ص 540) قاضي داوري آراني از شعراي خوانسار شمرده شده! و در شرح حالش چنين آمده است: «قاضي داوري از مشاهير فضلا و شعراي قرن 11 ق كه قضاوت و محاكمات شرعيّه را به عهده داشت.

از اوست: بُوَد روزي كه از غم ...»