نصرآبادي[1] مي‌گويد:

«مير عبدالحسين عارف تخلّص از كاشان است. عارف معاني معرفت و عازم طريق آدميّت است.

سليقه در نهايت درستي، خطّ نسخ و نسخ تعليق را خوش مي‌نويسد و مدارش به كتابت قرآن و صحيفه است. جهت تحصيل وظيفه به اصفهان آمد. چون اهل روزگار به فكر نامردان نيستند، كسي به فكر او نيفتاد، رنجيده به كاشان رفت. در آن وقت كه به اصفهان بود، گاهي مهرباني نموده از صحبت ايشان فايض مي شديم. اگر چه غيور است، امّا بيجا بدخويي نمي كند. الحال در كاشان است.