در كاروان هند [1] به نقل از عرفات آمده است:

«تقي اوحدي گويد: تاجر بازار كارداني، حريف زنخ زن بزم همزباني، خواجه محمّد امين كوسة كاشاني، مدّت مديد و عهد بعيد است كه در اطراف و اكناف ايران و هند ساير و داير است و به تجارت معاش مي‌گذراند. الحق رند صاحب طبيعت خوش فهم با همه كس مخصوص است و در مكالمه و محاوره بسيار با مزه و نمكين افتاده، از عمرش تخميناً هفتاد سال گذشته باشد. در اين ازمنه (حدود 1023 هـ ) از گجرات به آگره آمده و از آنجا به ايران مراجعت نمود، الحال در عراق [2] است.

نتايج الافكار:[3]

«مرد ميدان نكته سنجي و سخنداني خواجه محمّد امين كوسج كاشاني كه از عمايد آن ديار و اكابر ذي اعتبار است. اين رباعي از طبع رنگين او به ملاحظه درآمد:

گفتم كه دلم هست به پيش تو گرو          دل بــازده آغــاز مكـن قـصّه نـو [4]

افشاند هزار دل ز هـر حلقه زلـف           گفتا دل خود بجوي و بردار و برو)[5]

در الذّريعه[6]

با توجّه به زمان تأليف نزهة المجالس (قرن هفتم) صاحب اين رباعي نمي‌تواند محمّد امين كوسه يا خواجه امين الدّين محمّد باشد.

2- همچنين رباعي (گفتم كه دلم ...) در آتشكدة آذر به هنگام معرّفي «خواجه محمّد امين» با ترجمة حال و دو بيت از غزليّات خواجه امين‌الدّين محمّد بن خواجه شهاب الدّين علي كاشاني آمده و آذر مي‌گويد: «ديوانش ملاحظه شد» ولي آن شرح حال به غير از رباعي مذكور از خلاصة الاشعار نقل شده كه مربوط به خواجه امين الدّين محمّد است و نيز در نتايج الافكار در تعريف خواجه محمّدامين كوسه، عبارت «از عمايد آن ديار و اكابر ذي اعتبار است» توصيفي است كه تقي كاشي از خواجه امين الدّين محمّد كرده است. احمد گلچين معاني در پاورقي كاروان هند در شرح حال خواجه محمّد امين كوسه متذكّر شده كه : «با امين كاشاني ديگر، خواجه امين الدّين محمّد بن خواجه شهاب الدّين علي كه شاعر غزلسرا بوده و به هند نرفته و جواني او مصادف پيري صاحب ترجمه بوده است اشتباه نشود.»