حاج مير ابوالقاسم فرزند حاج سيّد مهدي و نوة آقا ميرابوالقاسم حسيني، از علماي بزرگ قرن سيزدهم است كه پس از تحصيل دركاشان رهسپار اصفهان شد و در آنجا از محضر حاج سيّد محمّد باقر شفتي اصفهاني بهره مند گرديد و پس از فراغت از تحصيل به كاشان بازگشت و به ارشاد و تدريس پرداخت.

سرانجام اين عالم پرهيزكار در سال 1281 هـ..ق درگذشت و در آرامگاه خانوادگي خود مقابل زيارت مير نشانه كه در نزديكي منزلش بود به خاك سپرده شد.

از حاج مير ابوالقاسم رسالة عمليّه‌اي[1] به يادگار مانده است.

پسران وي نيز عالم و روحاني بوده اند به نامهاي:

• حاج سيّد محمّد كاظم

• سيّد محمّد جعفر

• سيّد محمّد حسن

سيّد محمّدتقي كلانتر ضرّابي در تاريخ كاشان[2] مي‌نويسد:

«جناب مستطاب حاجي ميرزا ابوالقاسم مجتهد اعلي الله مقامه كه عالمي عامل و فاضلي كامل بود و مادام الحيات جز در طريق رضاي خدا قدمي نگذاشت و حضرتش مناص الهاربين و ملجأ الخافقين بود. در سنة هزار و دويست و هفتاد و هشت هجري[3] به لجّة انس و غرفة قدس شتافت و در بقعة مخصوصه كه در مقابل زيارت امام زاده حسن بن موسي مشهور به مير نشانه- سلام الله- مدفون و مزور و مزار ارباب نياز است …»

المآثر و الآثار:[4]

«حاج ميرزا ابوالقاسم كاشاني، عالمي ربّاني و فقيهي در آن خطّه بلا ثاني بود. رياست و وجاهت را با اجتهاد و فقاهت توأم داشت و در مزاياي بسيار بي‌نظير بود، رضوان الله عليه.»

لباب الالقاب[5] :

«الحاج المير ابوالقاسم بن الحاج السيّد مهدي الكاشاني، كان من تلامذة الحاج السيّد محمّد باقر الاصفهاني … و من رؤساء علماء كاشان و المشارّاليه بالبنان و كان عالماً فاضلاً و فقيهاً كاملاً و ورعاً صالحاً عابداً زاهداًُ محتاطاً قويّ القلب، صافياً عن شوائب الحرص و الطمع، غير معتن بالحكّام و كان مرجعاً للخواص و العوام. توفّي في سنة 1281 و مقبرته معروفة)

نگاه كنيد به:

• زندگينامة آيت‌الله سيّد محمّدكاظم حسيني كاشاني، ص 22 تا 28

• طبقات اعلام الشّيعه، الكرام البرره، ج اوّل ص 66

• گنجينة دانشمندان، ج 6 ص247 تا 248

• قم نامه، ص 258 و 264 (كتابچة دارالمؤمنين كاشان)

• ميراث فرهنگي نطنز، سيّد حسين اعظم واقفي، ج اوّل ص 223- 225، 226، 235 و 236